กลางวันวันหนึ่ง…ขณะที่ ‘นายเก่ง’ กำลังเดินตรวจโรงงานของตนอยู่นั้น ตู้ควบคุมไฟฟ้าในโรงงานก็เกิด
ระเบิดขึ้น  ไฟฟ้าในโรงงานดับลงทันที พนักงานรวมถึงนายเก่งต่างตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
     นายเก่งออกมาตรวจดูบริเวณภายนอกโรงงาน จึงได้พบว่ามีต้นไม้ใหญ่ล้มข้ามมาทับสายไฟฟ้าแรงสูงใน
บริเวณโรงงานของตนจนขาด และสายไฟฟ้าได้พาดลงมาโดนสะพานไฟฟ้าแรงต่ำจนเกิดลัดวงจร ซึ่งเป็นที่มา
ของตู้ควบคุมไฟฟ้าในโรงงานระเบิดและไฟฟ้าดับทั้งโรงงาน!
      เมื่อเข้าไปดูที่เกิดเหตุนายเก่งพบว่า ต้นไม้ใหญ่ที่ล้มมาทับสายไฟฟ้าแรงสูงนั้น เป็นต้นไม้ที่อยู่ในพื้นที่
ของโรงงานที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ กัน โดยมี ‘นายหนุ่ย’ เป็นเจ้าของโรงงาน แต่ในที่เกิดเหตุพบเพียง ‘นายประมาท’
และลูกน้อง ซึ่งเป็นผู้รับเหมาในการตัดต้นไม้ที่ล้มมานี้

      เมื่อนายหนุ่ยทราบเรื่อง และได้รับการแจ้งมูลค่าความเสียหายจากนายเก่งให้ทราบเพื่อชดใช้ค่าเสีย
หาย นายหนุ่ยไม่ขอรับผิดชอบต่อความเสียหายที่เกิด
      นายเก่งจึงเป็นโจทย์ยื่นฟ้องนายหนุ่ยว่า นายหนุ่ยใช้ให้ลูกจ้างตัดต้นไม้สูง 20 เมตร ในที่ดินของนาย
หนุ่ย ลูกจ้างของนายหนุ่ยได้ตัดต้นไม้ด้วยความประมาทเลินเล่อ ทำให้นายเก่งต้องเสียค่าใช้จ่ายในการซ่อม
แซมอุปกรณ์ไฟฟ้าภายในโรงงาน เป็นเงิน 1,349,568.04 บาท นายหนุ่ยในฐานะนายจ้างต้องร่วมรับผิดใน
ผลแห่งละเมิดดังกล่าว ขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน 1,349,568.04 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5
ต่อปี นับตั้งแต่ฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ
      นายหนุ่ยให้การว่า  ได้ว่าจ้างให้นายประมาท ตัดต้นไม้ ตนไม่มีอำนาจสั่งการเกี่ยวกับการทำงานของ
ลูกจ้าง และตนเองได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรในการเลือกหาผู้รับจ้างแล้ว จึงไม่ต้องรับผิดในผลแห่ง
ละเมิดดังกล่าว ขอให้ยกฟ้อง
      ศาลชั้นต้นพิพากษาให้นายหนุ่ยชำระเงิน 1,349,568.04 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี
ตั้งแต่วันที่………….. จนกว่าจะชำระเสร็จแก่นายเก่ง ให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนนายเก่ง
โดยกำหนดค่าทนายความ 30,000 บาท
      นายหนุ่ยอุธรณ์
      ศาลอุธรณ์ พิพากษายืน โจทก์ไม่ได้แก้อุทธรณ์ จำไม่กำหนดค่าทนายความชั้นอุทธรณ์
      นายหนุ่ยฎีกา
      ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า...
     ในเบื้องต้นนายหนุ่ยว่าจ้างนายประมาท ตัดต้นไม้ในที่ดินของนายหนุ่ย โดยวันเกิดเหตุนายประมาทกับ
พวกตัดต้นไม้ด้วยความประมาทเลินเล่อ จนต้นไม้ล้มพาดสายไฟฟ้าแรงสูงในที่ดินของนายเก่ง เป็นเหตุให้
เครื่องอุปกรณ์ไฟฟ้าภายในโรงงานของนายเก่งได้รับความเสียหาย ปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของนายหนุ่ย
ข้อแรกมีว่า นายหนุ่ยต้องรับผิดต่อนายเก่งหรือไม่?   
     นายหนุ่ยนำสืบว่า... นายหนุ่ยได้ว่าจ้างผู้รับเหมาให้ซ่อมแซมหลังคา ท่อน้ำทิ้ง ขุดบ่อพักน้ำ และตัด
ต้นไม้ มีผู้เสนอราคา 2 ราย
     จำเลยตกลงว่าจ้างนายประมาท ในการตัดต้นไม้ นายหนุ่ยตกลงกับนายประมาทว่าให้ตัดทอนเป็นท่อน ๆ
จากยอดแล้วใช้เชือกผูกหย่อนลงมา ไม่ให้ตัดทีเดียวทั้งต้น โดยมีนายต้น อดีตผู้จัดการโรงงานของนายหนุ่ย
และนายผล หัวหน้าช่างซ่อมบำรุงทั่วไปของนายหนุ่ย เป็นผู้ควบคุมการตัดต้นไม้ แต่... ในวันเกิดเหตุบุคคล
ทั้งสองไม่ได้อยู่คอยควบคุม นายประมาทตัดต้นไม้ที่โคนต้น  เป็นเหตุให้ต้นไม้ล้มลงเกิดความเสียหายแก่
นายเก่ง... 
     ศาลเห็นว่า การที่นายหนุ่ยเป็นผู้กำหนดวิธีการให้ผู้รับจ้างตัดต้นไม้ และให้นายต้นกับนายผลควบคุมดูแล
การตัดต้นไม้ตลอดเวลา แต่ในวันเกิดเหตุกลับไม่มีผู้ใดควบคุม และตามนามบัตรของนายประมาท ปรากฏว่า
นายประมาทประกอบอาชีพรับเหมาก่อสร้างต่อเติมอาคารโรงงาน งานเฟอร์นิเจอร์ และงานก่อสร้างทุกชนิด
หาได้มีความรู้ความชำนาญในการตัดต้นไม้ไม่
     ดังนี้ การที่ผู้รับจ้างไม่มีความรู้ความชำนาญในการตัดต้นไม้ที่จะไม่ก่อให้เกิดความเสียหายแก่สิ่งก่อสร้าง
ข้างเคียงหรือไม่ยอมทำตามวิธีการที่ถูกต้อง พฤติการณ์ดังกล่าวถือได้ว่านายหนุ่ยซึ่งเป็นผู้ว่าจ้างเป็นผู้ผิดใน
ส่วนการงานที่สั่งให้ทำ หรือในคำสั่ง ที่ผู้ว่าจ้างให้ไว้หรือในการเลือกหาผู้รับจ้าง นายหนุ่ยจึงต้องรับผิดต่อ
นายเก่งตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์  มาตรา 428
     “... ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้น”  

     พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระเงิน 845,353.50 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ ให้จำเลยใช้ค่าฤชา
ธรรมเนียมทั้งสามศาลแทนโจทก์ เฉพาะค่าขึ้นศาลให้ใช้แทนตามทุนทรัพย์ที่โจทก์ชนะคดีในชั้นฎีกาโจทก์
ไม้ได้ฎีกา จึงไม่กำหนดค่าทนายความชั้นฎีกาให้นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
      (เทียบคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 390/2550)
 
หมายเหตุ : ปพพ. มาตรา ๔๒๘
            ผู้ว่าจ้างทำของ ไม่ต้องรับผิด เพื่อความเสียหาย อันผู้รับจ้าง ได้ก่อให้เกิดขึ้น แก่บุคคลภายนอก
ในระหว่าง ทำการงาน ที่ว่าจ้าง เว้นแต่ ผู้ว่าจ้าง จะเป็นผู้ผิด ในส่วนการงาน ที่สั่งให้ทำ หรือ ในคำสั่งที่ตน
ให้ไว้ หรือ ในการเลือกหา ผู้รับจ้าง